Op 4 juli 1997 werd de Regeling verpakking en verpakkingsafval gepubliceerd, als uitwerking van een Europese Richtlijn. (Met deze Regeling verviel het vrijwillig karakter die de basis was van het Convenant Verpakkingen I.)

De Regeling richtte zich op producenten/importeurs oftewel vullers/verpakkers: de bedrijven die als eerste in Nederland een product in een verpakking op de markt brengen. Zij werden verplicht om het ontstaan van verpakkingsafval zoveel mogelijk te beperken en een zodanige hoeveelheid van de door hen op de markt gebrachte verpakkingen terug te nemen dat 65% daarvan wordt teruggenomen en 45% als materiaal wordt hergebruikt. De recyclingdoelstelling voor houten verpakkingen bedroeg 15%.

Daarnaast bevatte de regeling voor de producenten/importeurs een aantal administratieve verplichtingen. Zo moest jaarlijks aan het Ministerie van VROM verslag worden uitgebracht over de gepleegde inspanningen.

Het op individuele basis voldoen aan de verplichtingen uit de ministeriële regeling bleek voor iedere onderneming een kostbare, tijdrovende en moeizame zaak. Daarom bood de regeling de mogelijkheid aan de verpakkingsketen om samen met de overheid een Convenant te sluiten en afspraken te maken over het behalen van de doelstellingen. Met het sluiten van zo'n Convenant zijn de producenten/importeurs vrijgesteld van de individuele verplichtingen uit de regeling.

De verpakkingsketen heeft van die mogelijkheid gebruik gemaakt, hetgeen eind 1997 heeft geresulteerd in het Convenant Verpakkingen II.